فروردین ۲۷۱۳۹۱
 

در پارکی در مرکز لندن، افراد یک به یک بالای سکویی می‌روند و در مورد موضوعی صحبت می‌کنند. هیچ قید و بندی برای زدن حرف‌ها وجود ندارد. هر کس نظرش را می‌گوید و اگر افرادی خیلی با او مخالف باشند تنها با لبخند “owwww” می‌گویند. این مخصوص یک پارک و دو پارک نیست. در هر گوشه‌ای که بروی همین بساط است. مباحث هم به چیز خاصی محدود نمی شوند. از وضعیت اقتصادی و مباحث سیاسی گرفته تا مباحثی مربوط به خدا و پیغمبر و عرفان و فلسفه و …!

اما اینجا ایران است. سالهاست که کسی بر لزوم ایجاد کرسی‌های آزاد‌اندیشی و نظریه‌پردازی پافشاری می‌کند. اما حتی در دانشگاه‌ها هم اتفاقی نمی‌افتد!

اشکالِ کار هر جا که باشد، لیاقتمان بیش از این نیست که هستیم